His[story] being — ประวัติซ้ำ ประวัติซ้อน ,

His[story] being — ประวัติซ้ำ ประวัติซ้อน (For English, please scroll down) “การเปรียบเทียบที่ดีนั้น มักจะมาจากประสบการณ์ของความแปลกออกไป และของการขาดหายไม่มีอยู่” เบเนดิกท์ แอนเดอร์สัน , ไกลกะลา, สำนักพิมพ์อ่าน, 2562 ความทรงจำเปราะบางและส่วนตัวมากๆ การดุ่มเดินเข้าไปขอให้เล่า ให้รำลึก อาจเป็นเรื่องที่ยากมากๆ ต้องหาวิธีเลาะออกมา ระยะเวลาที่ฝังตัวจับเจ่าอยู่ในเมืองขอนแก่น พร้อมกับการเคลื่อนตัวไปมาระหว่างกรุงเทพฯ ขอนแก่น ลำพูน ชุดเรื่องเล่านั้นไม่เดินทางมาถึง หนองน้ำไม่เดินมาหาควาย คำเปรียบที่ได้ผ่านเข้าหูระหว่างการพำนักอยู่ในพื้นที่ การออกไปคว้าน้ำเหลวทุกวันทำให้พลังงานอยากรู้อยากเห็นนั้นลดลงไปมาก มีแต่ชุดข้อมูลจากจุดออกตัวตั้งต้นที่ตัวศิลปินสนใจ แหล่งข้อมูลนั้นก็ค่อยๆ ถูกส่งมาอย่างเอื่อยเฉื่อย เรื่องเล่าหรือการขอให้ลองนึกย้อนไป บางช่วงก็ได้ยินว่า “ไม่มีอะไรน่าจดจำ” เมื่อเรื่องเล่าเดินทางมาไม่ถึง ภาวะคัดง้างระหว่างเรื่องที่ถูกเล่า สู่ผู้ฟังที่แปลกหน้า การแทรกเข้าไปขโมยเวลาชีวิตเพื่อขอให้พูด ให้ค้นหาวัตถุพยาน ของเหตุการณ์ที่ผ่านมา สู่เรื่องเล่านั้นจะมีแก่นสารอันใดหากไม่มีการบันทึกหรือถูกส่งต่อ…

His[story] being — ประวัติซ้ำ ประวัติซ้อน ,
His[story] being — ประวัติซ้ำ ประวัติซ้อน ,

…ก่อน (before haunting)

ฉันนั่งเขียนบทกวีเพื่อนำไปพิมพ์รวมเล่ม ฉันเขียนบทกวีให้เธอ เธอ แล้วก็เธอ ฉันไม่สนใจหรอกว่าโลกแม่งจะเป็นห่าอะไร ฉันขีดเขียนก็เพื่อเธอ ไม่ซิ เพื่อตัวฉันเองต่างหาก บทกวีเพื่อสำเร็จความใคร่ไปพร้อมกับใบหน้าเธอ ฉันนึกถึงภาพเธอ เธอที่กำลังเปลือยเปล่าในจินตนาการของฉัน เธอที่กำลังถูกฉันปลดเปลื้อง เธอที่กำลังถูกฉันเล้าโลม เปล่า ไม่ใช่ด้วยถ้อยคำ ไม่ใช่ด้วยบทกวี ด้วยจินตนากามฉันต่างหาก ภาพในหัวฉัน เธอเป็นดั่งลูกกระต่ายเซื่องที่กำลังถูกเจ้าเสือโคร่งเย้าแหย่อยู่ ฉันล่องลอยอยู่ในจินตภาพ ในนั้นเธอถามฉันว่า ฉันจะรักเธอได้ไหม ฉันไม่ตอบ ฉันบอก เธอทำให้ฉันอีกครั้งซิ เธอไม่ตอบ แต่กับเลื่อนตัวลงไปที่ลำลึงค์ฉัน ไม่ ฉันจะไม่ยอมยอมก้มไปมองความว่างเปล่านั่นหรอก ภาพในหัวของฉัน ปากของเธอกำลังเผยอ ฉันเอามือลูบไล้เธอ ฉับพลัน ฉันรู้สึกเจ็บที่ปลายนิ้ว ความปวดทำให้จินตนาการสลาย เลือดค่อยๆ ซึมออกที่ปลายนิ้ว ลามเลียอย่างเหนียมอายไปที่ขอบกระดาษ เลือดแค่นี้มันไม่ทำให้กระดาษทั้งแผ่นแปดเปื้อนหรอก ฉันพยายามลูบไปที่ขอบกระดาษ ค่อยลากนิ้วทีละนิ้ว ช้าๆ…

…ก่อน (before haunting)
…ก่อน (before haunting)

2016 Ensemble

พนา เพชรสัมฤทธิ์ “ความสัมพันธ์กับบทกวี”เหมือนเนื้อร้าย เป็นจุดด่างพร้อย จุดเริ่มต้นเล็กนิดเดียว ที่เราพร้อมยินดีจะอยู่ด้วย แต่พอรับรู้ว่ามันเป็นเนื้อร้าย เราจำเป็นต้องทำให้มันหายไป ป้องกันการลุกลาม แผ่ขยาย บางคนก็พร้อม บางคนทำใจไม่ได้ ฉันไม่ได้คิดถึงเธอเสมอมา หลบซ่อน ทิ้งขว้าง หลีกหนี การเผชิญหน้า ฉันชอบวางตัวเป็นผู้ดำเนินเรื่อง ผู้เล่นอารมณ์ร้าย พร้อมบทสนทนาเชือดเฉือน อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ชวนทะเลาะ ฉันพร้อมเปล่าเปลือย ถ้าเธอรับได้ แต่นั่นแหละ ไม่มีใครยินดีเปลื้องผ้าต่อกันเท่าไหร่นัก เธอและเธอต่างคิดว่ามันคือข้อเเลกเปลี่ยน แต่เปล่าเลย มันไม่ได้เป็นผลพลอยได้อะไรขนาดนั้น มันแค่คนหนึ่งคน ยับยั้งความต้องการของตัวเอง ไว้ในที่ที่ควร ในที่ที่ไม่ควร…

2016 Ensemble
2016 Ensemble

Midnight Poetry คำกวีหลังเที่ยงคืน ครั้งที่ 1

เรื่องโดย พนา เพชรสัมฤทธิ์ ผ่านไปสำหรับชุนนุมการอ่านกวีออนไลน์ครั้งแรก ดำเนินรายการในคลับเฮ้าส์โดยรอนฝัน ตะวันเศร้า / รอนฝันแนะนำที่มาที่ไปของรายการมิดไนท์โพเอทรี ไอเดียนั้นผุดขึ้นจากการที่เขาชอบไปเมาอยู่แถวซอยรามบุตรี ร้านตาเอฟ — มูนไชน์ อันลือเลื่อง ถ้าใครเคยไปก็คงคุ้นเคยกับบรรยากาศในร้านหลังเที่ยงคืนที่ความเมามายกระทำชำเราไปพอสมควร ความเงียบของพื้นที่ ความเหงาของผู้คนที่ยังคงตกค้างอยู่ที่ร้าน — แน่สิ คนไม่เหงาเขากลับกันไปตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนแล้ว (HA-HA) เขาเลยอยากลองจัดอ่านบทกวีที่ร้านหลังเที่ยงคืน คุยกับเจ้าของพื้นที่เสร็จสรรพ แต่พอโรคระบาดโควิด19 มา โปรเจ็คนี้เลยถูกพับยาว พื้นในคลับเฮ้าส์ก็เลยถูกทดลองใช้กับไอเดียนี้โดยบัดดล — หลังจากอารัมภบทได้พักใหญ่ ผม — พนาก็อาสาตัวเองเป็นหน้าม้าในการเปิดพื้นที่การอ่าน โดยหยิบงานชิ้นที่เพิ่งปิดต้นฉบับใน Ginger Pulp Edition #2 ส่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อน อ่านเพียงแค่พาร์ทที่สองของตัวบท “ใครก็แล้วแต่บันทึกเอาไว้ด้วย ในประวัติศาสตร์ พูดแล้วต้องทำตามนั้น” เป็นการละลายพฤติกรรมหูของผู้ฟังแบบชั่วคราว และพนาก็ได้ถ่างพื้นที่การอ่านกวีออกเสียงในครั้งนี้ ด้วยการถามรอนฝันว่า อ่านบทกวีของคนอื่นได้ไหม ถ้าหากไม่มีต้นฉบับของตัวเอง หรือไม่ได้ขีดเขียนอะไรใหม่ รอนฝัน-เจ้าภาพ ยืนยันในไอเดียนี้ว่า ได้…

Midnight Poetry คำกวีหลังเที่ยงคืน ครั้งที่ 1
Midnight Poetry คำกวีหลังเที่ยงคืน ครั้งที่ 1

“ร่างกายของงานเขียน/เนื้อตัวของนักเขียน”

: Extended Version เรื่อง : พนา เพชรสัมฤทธิ์ เรียบเรียงบทสัมภาษณ์ : พนา เพชรสัมฤทธิ์, commonbooks ภาพพอร์ตเทรต : commonbooks, อุเทน มหามิตร ผมรู้จักพี่แสบ ( อุเทน มหามิตร) จากชั้นหนังสือทำมือที่ร้านเล่า จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว แต่มาเริ่มคุ้นเคยเมื่ออุเทนได้นำงานเพ้นต์ลงมาแสดงที่กรุงเทพฯ จำได้ว่าพบเจออุเทนตัวเป็นๆ ถึงหลายครั้งตามนิทรรศการต่างๆ อาทิเช่น วัตถุพยานทางกายภาพ (INK & LION Café, 2559) ฯพณฯ ท่านแมวดำซุกไซ้ชะตากรรม (Books & Belongings, 2563) จนกระทั่งงานล่าสุด ภูมิทัศน์ชั้นบรรยากาศ (VS Gallery, 2563) ที่สนิทชิดเชื้อกันถึงขั้นไปช่วยรับแขก ติดตั้ง และรื้อถอนงาน และแน่นอน ผม…

“ร่างกายของงานเขียน/เนื้อตัวของนักเขียน”
“ร่างกายของงานเขียน/เนื้อตัวของนักเขียน”
illman

Sorry, I’m not a pure art / also known as พนา เพชรสัมฤทธิ์ (เด็กป่วยในร้านหนังสือ @illmanbookstore )